"آمدن" واقعه شد

گفت : "آفریدم"

- این ابتدای گفت و گوی جهان آلود ِ من بود با پروردگارم-

اولین سؤالم این بود:
"مگر می شود؟! "

گفت : " من
آفریدم! "

- دنبال سؤالی می گشتم برای توجیه آن میلادـ

پرسیدم : "عبور ِ معصومانه ی کدامین معجزه بود که به میمنت سروده ی مقدسش عاشق شدی؟ می گویند مست بودی که آفریدی به حقیقت خالصانه ی کدامین شراب؟! "

پاسخ داد : "آنکه از من میلاد یافت نه خود سرود بود که همه "امکان سرودن" بود. حقیقت ِ خالصانه ، میمنت و اعجاز همه در میلاد ِ آفریده ی من بود که متبلور شد. "

پرسیدم : " چگونه زندگی را به او شناساندی، او را به گهواره معتمد کردی ، قدرت ِ حرف زدن به زبان آفرینش را از او گرفتی و او را به سلاح فریاد مجهز کردی؟ "

گفت : "من او را برای صحبت به زبان آفرینش نیـافریدم ، زبان ِ خـداوند گاری را برای او نمی خواستم. زبان تکلم او کمال آفرینش من است. من او را خلق نکردم تا به زبان پرستش سخن بگوید. زبان محــــراب برای ملائک است. اویی که من آفریدم کمال ملائک است
زبان کودکی اش فریاد و زبان زندگی اش عشق است. "

پرسیدم : "زاده ی توست؟ "

گفت : "مولود ِ من خود "امکان" زاده شدن است. "

گفتم : "در سرای خدایان هدیه ی میلاد مرسوم است؟ یا که در آنجا وفات را ضیافتی برپاست؟ "

پرسید : " تو از جهان چه داری؟ "

گفتم : " تا کنون گمان می کردم تو را اما اکنون می بینم این صاحب ولادت نیز خود جهانیست :

او فریاد است! ، ساختمان تکلم عشق است! ، میمنت آفرینش است! ، سرود نیست، که خود امکان سرودن است !،کمال ملائک است! ، امکان زاده شدن و زیستن است!...
کاش از این جهان عظیم نیز سهمی داشتم؛ "

گفت : " برای پذیرش ِ هدیه ی میلادت آماده ای؟ "

پرسیدم : "من؟!! "

پاسخ داد : "مگر نمی خواستی بدانی خدایان چگونه هدیه ی میلاد می دهند؟ "

گفتم : "بله ، ولی... "

گفت : " از آن ِ تو! "

-من جز سکوت فریادی برای گفتن نداشتم-

گفت : "آن جهان عظیم ،
از آن ِ تو.................... "



* آنجا بود که فهمیدم من ذره ای از توانایی ابرم

در بارش *

میلاد تو نه خود یک ولادت ساده که پیشکشی بود از طرفِ خدای من
دیر فهمیدم ، تو همان وعده ای بودی که آفريدگار، در آغاز زمان آفريدگاري به واسطه ی آن مرا راضی کرد تا در این جماعت ِ انسان زندگی آغاز کنم.

و اين آورد عظيم پروردگار تنها سهم من از اين جماعت انسان شد...

سوختن از پا ها شروع شد

و نهايتاً اين زمين بود كه در شرافت مندانه ترين طرح يك اقدام، وجودي بي وزن را شعله ور كرد.
سوختن ابتدا از پا ها بود كه شروع شد. سوختند. چشم سالم بود و مي ديد پوستش چگونه ذوب مي شود. كيفرخواست بدن زمين به جرم يك تجاوز دائم و لمس بي دغدغه ي حريم آن بدن كه مي سوزاند، پوستي بود ازآن گام ها كه مي سوخت. پا ها مي سوختند... پوست... گوشت... درد... استخوان... درد كمرنگ شد وقتي ديد پاسخ سال هاي سال بي حرمتي قدم ها، تنها يك لحظه سوختن بود.
پا ها تا مچ خاكستر شده بودند كه نوبت به زانوان رسيد. ساق هايم خاكستر شده بودند و شمايل آدمي را داشتم كه انگار زانو زده بود.
آيا تا ابد بايد زانو بزنم؟ به چه كسي؟ آيا اين چيزي بود كه زمين از من مي خواست؟ يك عبادت ابدي بي معبود؟ اما نه،، با زانوان سوخته كه ديگر هرگز نمي شد زانو زد!
ترسيدم يك آن از پادشاهي كه نبود اما شايد اگر مي بود، سزاي بي حرمتي ام سياه چال بود.
- گفته اند در سراي بزرگان بايد زانو زد؛ تا ابد؛ بزرگان بازماندگان يك عبادت بي ريشه اند كه نياز عابد انگاري معبودشان مي كند-
سوختن همچنان ادامه داشت، من ذوب مي شدم و انگار هر لحظه كه مي گذشت بيشتر در زمين فرو مي رفتم. غرق در طيف سرگرم كننده ي رنگ ها و نور ها بودم كه حاكي از سوختن مرحله به مرحله ي بافت ها بود. ميزان مقاومت لايه هاي متفاوت بدن تحسين برانگيز بود؛ پوست كه جلودار نبرد با آتش بود و انگار از بي كفايتي دروني تر ها با خبر بود، چنان ايستادگي مي كرد كه آتش نفس نفس زنان و رنگباخته به گوشت مي رسيد. ماهيچه ها به راحتي تسليم مي شدند كه اين تسليم بويي مشمئز كننده داشت. و در آخر نوبت به استخوان مي رسيد، او هم كه انگار از قبل با خاكستر كنار آمده باشد، چنان بي درنگ مي سوخت كه قهقهه ي پيروزمندانه ي آتش حتي با گوش هم شنيده مي شد.
بويي كه مي آمد همه اش از سوختن گوشت و پوست و ... نبود، خوشحال بودم كه جسم و روحم با هم سوزانده مي شوند.
لحظه ي نابي بود وقتي آتش به قلب رسيد. پايداري او كه از حراست يگانه اش از ته مانده عشق ها آب مي خورد، او را به بقا وا مي داشت. پيچ و تاب مي خورد، اين طرف ئو آن طرف مي پريد، از ديواره ي رگ ها آويزان مي شد، تقلا مي كرد، مي تپيد ئو تقلا مي كرد. آتش هم متعجب از اينكه چرا هيچ عضوي تا اين حد از سوختن گريزان نبوده، قلب را آرام آرام بلعيد.
آتش خسته بود و ديگر فقط يك سر باقي بود.
دهان كه سوخت، چيزي تغيير نكرد. انگار از قبل به چنين سرانجامي برايش رضايت داده باشيم. انگار اين پايان مقرر كه جزاي تمام گفتن ها بود، جايي براي اعتراض نداشت.
ديگر نه بويي احساس مي شد و نه صدايي شنيده، تعجبي هم نداشت.
مغز كه سوخت انگار خوشحال هم شدم.
آخرين عضو، آخرين بازمانده كه سوزش اش آنقدر نرم ئو آرام انجام شد كه ترسيدم مبادا سالم باقي بماند و تا ابد فقط ببيند، چشم ها بودند. آنها تا آخرين لحظه ديدند
خاكستر هايي با رنگ هاي متفاوت
بدني سوخته، اما سرد
آرام
پوكه هايي از جنس استخوان
و چند قطره مايع سياه قير مانند كه درست در محل آغاز سوختن به زمين ريخته بود؛ محل استقرار پا ها
ديگر نه ترسي بود
نه دردي
خيال شان كه راحت شد
بستند و
خوابيدند...